Pages

Sunday, December 21, 2014

ဒါနေျမာက္ေအာင္ ေပးပါ

 

ဒါနဆုိတာ ေပးကမ္းျခင္းကုိ ေျပာတာျဖစ္ပါတယ္။ သဒၶါတရား အားနည္းလုိ႔ မေပးလုိမကမ္းလုိတဲ့ လူေတြရွိတတ္ေပမယ့္ အေတာ္မ်ားမ်ားက ရွိရင္ေပးတတ္ၾကတဲ့ သူေတြမ်ားပါတယ္။ သူမ်ားေတြကုိ ေပးဖုိ႔သေဘာမက်တဲ့ သူေတြျဖစ္ေစဦးေတာ့ ကုိယ့္မိဘ၊ မိသားစု၊ ေဆြမ်ိဳးစတ့ဲသူေတြ အေပၚမွာေတာ့ လုိအပ္ရင္ လုိအပ္သလုိ၊ ရွိရင္ရွိသလုိ ေပးတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ ေပးတဲ့အခါ သဒၶါတရားေကာင္းလုိ႔ ေစတနာျပတ္ၿပီး ေပးလုိက္ၾကတဲ့ အေပၚမွာ အေထြအထူး ေျပာစရာမရွိေပမယ့္ မျဖစ္မေန ေပးေနရတဲ့အေပၚ၊ ဝတၱရားအရ ေပးေနရတဲ့အေပၚ၊ င့ါမိဘ၊ ငါ့မိသားစုဆုိတဲ့ အသိေတြေၾကာင့္ ေပးေနရတဲ့ အေပၚေတြမွာ ေျပာစရာေလးေတြက ရွိလာပါတယ္။

ေပးခ်င္လုိ႔ ေပးတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ တာဝန္ဝတၱရား အရေပးတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ သဒၶါေပါက္လုိ႔ ေပးတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္လုိပဲ ေပးေပး ေပးတယ္ဆုိတာ ဒါနကုသုိလ္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေပးတဲ့အေပၚမွာ ေပးတဲ့သူရဲ႕ ေစတနာကုိလုိက္ၿပီး ဒါနေျမာက္၊ မေျမာက္ေတာ့ ကြာျခားပါတယ္။ ေစတနာေကာင္းနဲ႔ေပးရင္ ကုသုိလ္ရေပမယ့္ ေပးတဲ့အေပၚမွာ တဏွာနဲ႔ မေပးမိၾကဖုိ႔ေတာ့ အထူးသတိျပဳ ဆင္ျခင္ၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။ တဏွာမကပ္တဲ့ ဒါနသက္သက္ေပးျခင္းမ်ိဳးနဲ႔ ေပးႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး ဒါနေျမာက္ေအာင္ ေလ့က်င့္သင့္ပါတယ္။

လူဆုိတာက ငါစဲြေလးေတြ မကင္းေသးေတာ့ ေပးတာခ်င္းအတူတူ ငါနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ သူေတြကုိပဲ ေပးခ်င္တတ္ၾကတာ သဘာဝပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ငါ့အေဖအတြက္၊ ငါ့အေမအတြက္၊ ငါ့မိသားစုအတြက္၊ ငါ့ေဆြမ်ိဳးအတြက္ စသျဖင့္ ငါေလးေတြ ဦးစီးၿပီး ေပးတတ္ၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ ေပးတာလည္း ဒါနရဲ႕ေပးကမ္းျခင္း သေဘာပဲ ျဖစ္ေပမယ့္ ေပးတဲ့အေပၚမွာ ငါဆုိတဲ့ တဏွာက ဦးစီးထားတာဆုိေတာ့ ဒါနေျမာက္မႈထက္ တဏွာရဲ႕ ခ်ယ္လွယ္မႈေနာက္ကုိ ေရာက္သြားတတ္တဲ့ သေဘာက ပုိမ်ားတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း တစ္ခါတေလ "ငါဒီေလာက္ေပးေနတာေတာင္ ဘာျဖစ္တယ္၊ ညာျဖစ္တယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ကြက္မႈေတြ၊ ငါေပးထားတာေတြကုိ ဘာလုပ္ျပစ္တယ္၊ ညာလုပ္ျပစ္တယ္" ဆုိတာေတြ ျဖစ္လာၿပီး ေပးတာကုိ အေၾကာင္းျပဳလုိ႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတာနဲ႔၊ စိတ္အခန္႔မသင့္ ျဖစ္ရတာနဲ႔၊ မေပးတာပဲ ေကာင္းပါတယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ေစတနာ ပ်က္မႈေတြ ျဖစ္ရတာနဲ႔ စသျဖင့္ စိတ္အမ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္ၾကရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေပးေပမယ့္ ေစတနာမျပတ္တာရယ္၊ ငါဆုိတဲ့ တဏွာေလးေတြက ကပ္ေနတာေတြရယ္ေၾကာင့္ ေပးျခင္းရဲ႕ ေနာက္မွာ အျပစ္ေလးေတြ ေရာက္သြားတတ္တာေလးေတြ ရွိတတ္ၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ မိဘ၊ ဆရာသမား၊ မိသားစု၊ ေဆြမ်ိဳးစတာေတြဟာ ကုိယ္တတ္ႏုိင္ရင္ ေပးခ်င္လုိ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဝတၱရားအရပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေပးတာေတာ့ ေပးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလုိ ေပးတဲ့အခါမွာေတာ့ ငါစဲြေလးေတြကုိျဖဳတ္ၿပီး ျပတ္သားတဲ့ ေစတနာသက္သက္နဲ႔ တဏွာမကပ္ဘဲ ေပးႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္ဆုိရင္ ကုန္သြားတာခ်င္း အတူတူ ဒါနအားက အမ်ားႀကီး တာသြားတာကုိ သတိျပဳမိဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အေပးတတ္ရင္ သားသမီးဝတၱရားကုိ ျဖည့္ေနရင္း၊ မိဘဝတၱရားကုိ ျဖည့္ဆည္းေပးရင္းနဲ႔ကုိပဲ ဒါနေျမာက္ေနတယ္ဆုိတာ မေမ့ၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။

ဟုတ္ပါတယ္။ အေဖတုိ႔အေမတုိ႔ကုိ ေပးတာ၊ မိသားစုကုိေကၽြးတာ၊ ေဆြမ်ိဳးေတြကုိ ေထာက္ပံ့တာ စတာေတြဟာ အေပးတတ္ရင္ ဒါနလုပ္ေနၾကတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ငါစဲြေလးေတြကပ္ထားတဲ့ တဏွာေလးေတြကုိ ခြါၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကင္းတဲ့ ျပတ္သားတဲ့ ေစတနာေလးေတြနဲ႔ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ေပးႏုိင္ၾကမယ္ဆုိရင္ သားသမီးဝတၱရားကုိ ျဖည့္ရင္း၊ မိဘဝတၱရားအရ ေစာင့္ေရွာက္ေပးရင္းနဲ႔ကုိပဲ အေထြအထူး အလွဴပဲြႀကီး မလုပ္ရဘဲ ဒါနေျမာက္ေနၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆုိေတာ့ကား မိဘမိသားစု စတာေတြကုိ ေထာက္ပံ့ေပးကမ္း ေနတာေတြဟာ ကုသိုလ္မရဘူးလားဆုိေတာ့ ရပါတယ္။ ရေပမယ့္ ငါေလးေတြ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးေတြ၊ ေစတနာ မျပတ္တာေလးေတြက ပါေနတတ္ၾကေတာ့ ေပးေပမယ့္ ဒါနရဲ႕အားေတြ၊ ဒါနေျမာက္မႈေတြ၊ ဒါနရဲ႕ ေထာက္ပံ့မႈသေဘာေလးေတြ တစ္ခါတေလ ေပ်ာက္ေနတတ္တဲ့ အျဖစ္ေလးေတြကုိ သတိျပဳမိေစခ်င္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဆုိလုိတာက ေပးတယ္ဆုိတာ ဘယ္သူ႔ကုိပဲ ေပးေပး ေစတနာျပတ္ၿပီး တဏွာမကပ္ရင္ ဒါနေတြ ေျမာက္ေနတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဝတၱရားအရ ေပးရတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ပတ္ဝန္းက်င္ေၾကာင့္ ေပးရတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ မလြန္ဆန္ႏုိင္လုိ႔ ေပးရတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ပုိလွ်ံေနလုိ႔ ေပးရတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေက်းဇူးဆပ္တဲ့ အေနနဲ႔ ေပးၾကတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္လုိပဲ ေပးေပး ေပးလုိ႔ကုန္သြားတာခ်င္း အတူတူ "ငါမုိလုိ႔ ေပးႏုိင္တာ၊ ငါ့မိဘ၊ ငါ့မိသားစု၊ ငါ့ေဆြးမ်ိဳးစတာေတြ ျဖစ္လုိ႔ ငါေပးတာ၊ ငါေပးတဲ့အရာေတြကုိ ငါျဖစ္ေစခ်င္သလုိ ျဖစ္ကုိျဖစ္ရမွာ" စတဲ့ ေပးကမ္းမႈေနာက္မွာ ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ တဏွာေလးေတြ၊ ေစတနာမျပတ္မႈေလးေတြ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထားတာေလးေတြကုိ ခြာၿပီး ျပတ္သားတဲ့ သဒၶါတရားနဲ႔ ေစတနာအျပည့္ထားကာ ဒါနေျမာက္ေအာင္ ေပးၾကည့္ၾကဖုိ႔ ဆုိလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိငါေတြကုိခြာၿပီး တဏွာမပါဘူးဆုိရင္ မိဘကုိေပးေနတာ၊ မိသားစုကုိ ေကၽြးေနတာ၊ ေဆြးမ်ိဳးေတြကုိ ေထာက္ပံ့ေနတာ စတာေတြဟာ နည္းတာမ်ားတာ ပဓာနမက်ဘဲ ဒါနေလးေတြ ေျမာက္ေနၾကတယ္ဆုိတာ သိေစခ်င္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ေပးတာခ်င္းအတူတူ အေပးမတတ္ရင္ တဏွာကပ္တတ္ၿပီး အေပးတတ္ရင္ ဒါနအျမတ္ေတြ ျဖစ္တတ္တဲ့အတြက္ ဘယ္လုိအေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲ ေပးေပး၊ ဘယ္သူ႔ကုိပဲ ေပးေပး ေပးတဲ့အခါမွာ ငါေလးေတြ၊ တဏွာေလးေတြကုိ ခြာၿပီး အားႀကီးတဲ့ သဒၶါ၊ ျပတ္သားတဲ့ ေစတနာ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကင္းတဲ့ ဘာဝနာေတြနဲ႔ ေပးႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရင္း ေပးလုိက္ရတဲ့အေလ်ာက္ ဒါနေျမာက္ေအာင္သာ ေပးၾကဖုိ႔ အသိေပးတုိက္တြန္း လုိက္ရပါတယ္။

မနာပဒါယီ အရွင္ဝိစိတၱ

အဂၢိရတ္ပညာကို ရဟန္းေတာ္မ်ား လုိက္စားသင့္၊ မလိုက္စားသင့္

 

"ေနာက္ဆံုးအေမးက အဂၢိရက္ပညာကို ရဟန္းေတာ္မ်ား လိုက္စားသင့္သလား၊မလိုက္စားသင့္ဘူးလားတဲ့၊ ဟုတ္လား"

          "ဟုတ္ပါတယ္ဘုရား"

          "အဂၢိရတ္ဆိုတာ ဖိုထိုးတဲ့ပညာ၊ မီးကစားတဲ့ပညာေပါ့ကြယ္၊ ဒီပညာဟာ ဘယ္ေခတ္ ဘယ္အခါက ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္း တိုးဝင္လာတယ္ မသိဘူး၊ အိႏိၵႏိုင္ငံဘယ္အခါက ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္း တိုးဝင္လာတယ္ မသိဘူး၊ အိႏိၵိႏိုင္ငံ သီရိဓမၼာေသာကမင္းလက္ထက္သာသနာေတာ္ ၃၀၀-ႏွစ္ေလာက္မွာ သီရိဓမၼာေသာကမင္းႀကီးက ဗုဒၶဘာသာကို အားေပးေတာ့ ဗုဒၶဘာသာဝင္ရဟန္းေတာ္မ်ား အလြန္ လာဘ္လာဘ ေပါမ်ားခဲ့တယ္၊ အဲဒီ ေခတ္မွာ ဘုရင္ရဲ႕အားေပးျခင္းကို မခံရတဲ့တႏၲရ၊ မႏၲရ အတတ္ပညာရွင္ တိတိၳေတြဟာ လာဘ္လာဘအတြက္ေၾကာင့္ သာသနာေတာ္အတြင္းလွိမ့္ဝင္လာၾကတယ္၊အဲဒီ ပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ႕ ဖိုထိုး၊ ေဆးကု၊ ေဗဒင္ေဟာ၊ ဓာတ္႐ိုက္၊ ဓာတ္ဆင္ နတ္သြင္းစတဲ့ ေလာကီတိရစာၦနအတတ္ေတြဟာ သူတို႔ႏွင့္ အတူ သာသနာေတာ္အတြင္း ဝင္ေရာက္လာၾကတယ္၊ ေနာင္အခါ ဝင္ေရာက္လာၾကတဲ့တိတိၳမ်ားရဲ႕ အယူဝါဒကို စစ္ေဆးၿပီး ဗုဒၶရဲ႕ အယူ မဟုတ္တဲ့ အခ်ိဳ႕ေသာ ရဟန္းေတာ္မ်ားကိုသာသနာေတာ္ဟာ အဝတ္ျဖဴလဲၿပီး ႏွင္ထုတ္လိုက္ေသာ္လည္း သူတို႔ရဲ႕ တိရစၦာန္အတတ္ေတြဟာ သာသနာေတာ္အတြင္းမွာယေန႔အထိ တင္က်န္ရစ္တယ္။

          အဂၢိရတ္အတတ္ဟာလည္း အဲဒီတုနး္က အတတ္တစ္ခုလို႔ထင္တယ္ကြယ့္၊ ဒီ ေဗဒင္အတတ္၊ အဂၢိရတ္အတတ္ေတြဟာ မဂ္ဖိုလ္မွ ဖီလာျဖစ္လို႔ (တိရစာၦနအတတ္)ဆိုေသာ္လည္းေပါ့ေပါ့အတတ္ေတြ မဟုတ္ဘူး၊ အလြန္ ခက္ခဲ နက္နဲတဲ့ အတတ္ေတြျဖစ္တယ္၊ အဂၢိရတ္ပညာဟာ ဘယ္ေလာက္ခက္ခဲတယ္ နက္နဲတယ္ ဆိုတာကို မန္လည္ဆရာေတာ္ဘုရားက မဃေဒဝလကၤာသစ္ ပုဒ္ေရ ၂၅၉-မွာ ဒီလိုေရးထားခဲ့တယ္ကြယ့္"

          "မိန္႔ေတာ္မူပါဘုရား"

          ေရွးကပုည၊ႀကီးလွထူးဘိ၊ ရွိသူတို႔သာ၊ ၿပီးႏိုင္ရာသား၊ မဟာဂႏၶာရ၊ ျဗဟၼာစာရီ၊ ေဗရာဂီႏွင့္၊ ေလာကီမုနိ၊ကဝိကေဝ၊ တိဟိတ္ေနတို႔၊ ထားေပခဲ့ျငား၊ ျပဒါးသံသတ္၊ အဂၢိရတ္ဟု၊ အတတ္သိမ္ေမြ႔၊ လြန္ေကာက္ေကြ႔သား၊ျခေသၤ့ထီးေဆာင္း၊ အေပါင္းဝင္ရာ၊ ဥသာ စိန္ပန္း၊ ဒန္းလွကိုရွာ၊ နံသင့္ရာႏွစ္၊ အကၡရာေလးခု၊ၿဂိဳဟ္ေပါင္းစုျဖင့္၊ စတုပညာ၊ သခ်ၤာအရ၊ ၾသသဓမ်ိဳး၊ ေဆး႐ိုးအခ်ဳပ္၊ အလုပ္အခ်ိန္၊ ဆတိၱံၾတင္း၊ နဝင္းနကၡတ္၊ ေလးပါးဓာတ္က၊ ပါဒ္တစ္ရာ့ရွစ္၊ တြက္စစ္ဓာတ္ေပါင္း၊ စသည္ျဖင့္  ေရးသားေတာ္မူခဲ့တယ္။

          အဂၢိရတ္အတတ္ဟာ ေရွးက ေကာင္းမႈကုသိုလ္ အေထာက္အပံ့ႀကီးမားတဲ့ဂႏၶာရီ ရေသ့ႀကီးေတြ စီရင္ထားခဲ့တဲ့ အတတ္မို႔ အလြန္ ခက္ခဲတဲ့အတက္ ျဖစ္တယ္လို႔ ေရးသားေတာ္မူခဲ့တယ္။

          ဒီေလာက္ လွ်ိဳ႕ဝွက္ ခဲကပ္တဲ့အတ္ကို ဟိုေရွးေရွးကစၿပီး ယေန႔အထိ ရဟန္းေတာ္ အေတာ္မ်ားမ်ား လိုက္စားခဲ့ၾကတယ္၊ ရဟန္းေတာ္ေတြကို အမွီျပဳၿပီးလူသားေတြလည္း လိုက္စား ဖိုထိုးေနၾကတယ္၊ ဒီ အဂၢိရတ္သမားဟာ ဘာကိုလိုလို႔ ဒီအတတ္ လိုက္စားသလဲလို႔ေတြးၾကည့္လိုက္ေတာ့ အဂၢိရတ္သမား ၃-မ်ိဳးကို ျမင္မိတယ္ကြယ့္။

          "ဘယ္လို သံုးမ်ိဳးပါလဲဘုရား"

          ပထမ အဂၢိရတ္ဆရာက ေရႊျဖစ္ ေငြေျဖစ္ေပါ့၊ အဂၢိရတ္အတတ္ေပါက္ေျမာက္ခဲ့လွ်င္ ေရႊလုပ္ေငြလုပ္လို႔ ရတယ္လို႔ ယူဆတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ေရႊေငြျဖစ္ၿပီးသူေဌးႀကီးျဖစ္ေအာင္ အဂၢိရတ္ထိုးတဲ့လူက တစ္ေယာက္ကြယ့္။

          ဒုတိယ အဂၢိရတ္သမားက ေရႊေငြကို မရည္ရြယ္ဘူး၊ေရ, ေျမ, ေလ, မီး ဓာတ္ႀကီးေလးပါးရဲ႕ သဘာဝကို ေအာင္ႏိုင္ဖို႔ ရည္ရြယ္တယ္၊ သူရဲ႕ သေဘာဟာေလာကိကုိ ေတေဇာဆိုတဲ့မီးက ေဆာင္တယ္၊  မီးေၾကာင့္ေလျဖစ္တယ္၊ မီးေၾကာင့္ ကမၻာႀကီး ပ်က္စီးႏိုင္တယ္၊ ေရေတြ ခန္းေျခာက္ႏိုင္တယ္၊ လူတစ္ေယာက္ဟာ ေတေဇာဆိုတဲ့ မီးဓာတ္ ကိုယ္အားရွိေနသမွ်က်န္းမာတယ္၊ မီးဓာတ္အင္အား ေလ်ာ့ပါးလွ်င္ ေလ်ာ့ပါးသေလာက္  က်န္းမာေရးက ခ်ိဳ႕ယြင္းလာတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ မီးဓာတ္မီးေနကို အားထုတ္လွ်င္ ပထဝီ၊ အာေပါ၊ ေတေဇာ၊ ဝါေယာ ဆိုတဲ့ ဓာတ္သေဘာ နားလည္လာမယ္၊ ဓာတ္သေဘာကိုနားလည္သေလာက္ ပိုတဲ့ဓာတ္အားကို ေလွ်ာ့၊ လိုတဲ့ ဓာတ္အားကိုသြင္းၿပီး ဓာတ္သဘာဝ အမ်ိဳးမ်ိဳးကိုကစားႏိုင္မယ္လို႔ ယူဆၿပီး ဖိုထိုးတယ္။

          တတိယ အဂၢိရတ္သမားက ေရႊေငြလည္း မလိုဘူး၊ ဓာတ္နားလည္တဲ့ေဆးဆရာလည္း မလုပ္လိုဘူး၊ သူက ေျမလွ်ိဳး မိုးပ်ံတဲ့ ဝိဇၨာဓိုရ္ႀကီးသာ ျဖစ္ခ်င္တယ္၊ အဲဒီရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ ဖိုထိုးတယ္၊ ဒီသံုးမ်ိဳးမွတစ္ပါး ဘာမွ်လည္း မလုိခ်င္၊ ဘာမွ်လည္း မျဖစ္ခ်င္၊အေပ်ာ္တမ္းသက္သက္ ဖိုထူးသူလည္း ရွိေသးသကြယ့္။

          ထီးခ်ိဳင့္ေျမာက္ျပင္ ေလသာကုန္းေက်ာင္း ဆရာေတာ္ႀကီးဟာဦးဉာဏိႏၵတဲ့၊ ယခုေတာ့ ပံ်လြန္ေတာ္မူပါၿပီ၊ ေလသာကုန္းဆရာေတာ္ႀကီး သက္ေတာ္ထင္ရွားရွိစဥ္ကသူ႔အေၾကာင္း အမိန္႔ရွိသြားဖူးတယ္ကြယ့္။

          သူဟာ ငယ္ျဖဴစစ္စစ္ပါပဲ၊ ေက်ာင္းထိုင္ေတာ့လည္းသိပ္မႀကီးေသးဘူးတဲ့၊ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းသား သာမေဏ ရဟန္းတပည့္ေတြလည္း အလြန္ေပါပါတယ္၊ တတ္ႏိုင္သေလာက္လည္းစာဝါပို႔ခ် ေပးပါတယ္၊  သက္ေတာ္ ၄၅-ႏွစ္၊ သိကၡာေတာ္၂၅-ဝါအရမွာ ေနရင္းထိုင္ရင္း ပ်င္းေျခာက္လာခဲ့သတဲ့၊ ငါဟာ အသက္လည္းႀကီးၿပီ၊ ၿပီးေတာ့က်န္းမာ  သန္စြမ္းသူလည္း မဟုတ္ဘူး၊ လူ႔ဘဝကိုတြန္းခ်ခ်င္လို႔မ်ား ဒီလိုျဖစ္တာလားလို႔ ေတာ္ေတာ္စိုးရိမ္မိသတဲ့။

          တစ္ရက္ေတာ့ ျပင္းစုဆရာေတာ္ ဦးနရိႏၵႏွင့္ႀကံဳလို႔ သူ႔စိတ္ ျဖစ္ေနပံု ေျပာျပေတာ့ ဦးနရိႏၵက ဒီလိုျဖစ္လွ်င္ ကိုယ္ေတာ္ ဖိုထိုးပါ၊ဖိုထဲ စိတ္ဝင္စားခဲ့လွ်င္ အဲဒီ ပ်င္းရိတဲ့စိတ္ေတြ အကုန္ ေပ်ာက္သြားမွာပါလို႔ ေျပာၿပီးသူ႔မွာရွိတဲ့ ဖိုကိုေရာ၊ လံုေတြကိုေရာ ဓာတ္ပစၥည္းေတြေရာ ေက်ာင္းအေရာက္ ပို႔ေပးသတဲ့၊ဦးဉာဏိႏၵဟာ ျပင္းစုဆရာေတာ္ကို အားနာတာႏွင့္ လာပို႔တဲ့ ဖိုႀကီးဆင္တဲ့ၿပီး အဂၢိရတ္ထိုးလိုက္ေတာ့သံုးေလးရက္အတြင္း ပ်င္းရိတဲ့ စိတ္ေတြေပ်ာက္ၿပီး သာသနာေတာ္မွာ ျပန္လည္ေပ်ာ္ေမြ႔လာသတဲ့။

          ေလသာကုန္းဆရာေတာ္လို ဘာရယ္လို႔ မဟုတ္၊ အပ်င္းေျပထုိးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးပါ ထည့္တြက္လွ်င္ ဖိုထိုးသူဟာ ၄-မ်ိဳးရွိတာေပါ့။

          အဲဒီ အဂၢိရတ္ဆရာ ၄-မ်ိဳးအနက္ ေရႊျဖစ္ ေငြျဖစ္ဆိုတဲ့ပထမအဂၢိရတ္ဘုန္းႀကီးမ်ိဳးေတာ့ လံုးဝ မလုပ္သင့္ဘူး၊ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဘုန္းႀကီးႏွင့္ေရႊေငြဟာ လံုးဝ မအပ္စပ္တဲ့အျပင္ ေရႊအစစ္ မဟုတ္တဲ့ စပ္ေရႊကို ေရႊအစစ္လို႔ သံုးမိလွ်င္၊ပါရာဇိကအထိ အျပစ္ႀကီးလြန္းလို႔ပါပဲ၊ ဒါျဖင့္ က်န္တဲ့အဂၢိရတ္ေတြကိုေကာ လိုက္စားသင့္သလားဆိုေတာ့ ဘယ္အဂၢိရတ္ပညာကိုမွ် မလိုက္သင့္ပါဘူး၊ အားလံုး မဂ္ဖိုလ္မွာ ဖီလာျဖစ္တဲ့ တိရစၦာန္အတတ္ျဖစ္လို႔ပါပဲ။

          ရဟန္းျဖစ္သူ အမွန္လိုက္စားရမည့္အတတ္က ပရိယတၱိအတတ္၊ပဋိပတၱိအတတ္၊ အဓိဂမအတတ္သာ ျဖစ္တယ္၊ သာသနာေတာ္ႏွင့္စပ္တဲ့ အတတ္မွတစ္ပါး ဘာအတတ္မွ် ရဟန္းမွန္သမွ်မလိုက္၀စားသင့္ပါဘူးလို႔ အေျဖေပးလိုက္ပါတယ္ကြယ္။

          သာဓု . . . သာဓု . . . သာဓု



***ဆက္ရန္***

 ယေန႔ဗုဒၶဝါဒဆိုင္ရာ အေမးအေျဖမ်ား -  အမွတ္စဥ္(၂၃၁) - ဗဒၶသိမ္

 ***ေကာက္ႏုတ္ခ်က္***

ႏိုင္ငံေတာ္ ၾသဝါဒါစရိယ၊ ျမန္မာစာၾသဝါဒါစရိယ

အဂၢမဟာသဒၶမေဇာတိကဓဇ ဘဒၵႏၲေဒဝိႏၵာဓိပတိ (ထီးခ်ိဳင့္ၿမိဳ႕ - တည္ေတာဆရာေတာ္ႀကီး)

ယေန႔ဗုဒၶဝါဒဆိုင္ရာ အေမးအေျဖမ်ား အတြဲ(၆)  (စာမ်က္ႏွာ ၁၈ ~ ၂၁) မွ ေကာက္ႏုတ္ပူေဇာ္ပါသည္။

ဤ အေမး-အေျဖ အား ကိုယ္တိုင္ျပန္လည္ေရးသား၍

ထီးခ်ိဳင့္ၿမိဳ႕ - တည္ေတာဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ႏွင့္ တကြ

ဆရာ- အရွင္ေတဇာနႏၵ တို႔အား ျပန္လည္ေက်းဇူးျပဳပူေဇာ္အပ္ပါသည္။

Ye Win Tun >> Facebook မွ 

စိတ္၀င္စားစရာ ေမးခြန္းမ်ား

 

၀ဋ္ေၾကြးေက်ေအာင္ ဘယ္လိုေပးဆပ္ရပါမလဲ

ေမး။       ။ ယခင္ဘ၀မ်ားက ၀ဋ္ေၾကြးမ်ား ပါရွိေနလွ်င္ ယင္း၀ဋ္ေၾကြးမ်ား ေက်ေအာင္ ျမတ္စြာဘုရားထံ၌ မည္ကဲ့သို႔ ေပးဆပ္ရမည္ကိုအက်ယ္တ၀င့္ ရွင္းလင္းေျဖၾကားေပးေတာ္မူပါဘုရား။
( မခိုင္-မရမ္းကုန္းျမိဳ႔နယ္၊ ရန္ကုန္ )

ေျဖ။    ။ ၀ဋ္ေၾကြးဟူသည္မွာ မိမိျပဳခဲ့ေသာ မေကာင္းမႈမ်ားမွ ငရဲစေသာ ပဋိသေႏၶက်ိဳးေပးျပီးေနာက္ အက်ိဳးဆက္အေနျဖင့္ က်န္ရွိေနေသာ ကံၾကြင္းျဖစ္သည္။ထိုကံၾကြင္းေၾကာင့္ ဤဘ၀ ပ၀တၱိအခါတြင္ ခံစားရေသာ ေဘးဒုကၡမ်ားပင္ ျဖစ္သည္၊

ဥပမာ- သူတဦးတေယာက္ကို ဓားျဖင့္ခုတ္သတ္ခဲ့၍ ငရဲ၌ က်ေရာက္ ခံစားရသည္၊ငရဲမွလြတ္ကာ တိရစၧာန္ စသည္ျဖစ္ရာ ဓားခုတ္ခံရ၍  ေသျခင္း၊ လူ႔ဘ၀ေရာက္သည့္တိုင္ေအာင္ ဓားလက္နက္ျဖင့္ ထိပါး၍ ေသရျခင္းစသည္ျဖင့္ ၀ဋ္ေၾကြးမ်ားကို ခံစားရတတ္ပါသည္။

သူ႔အသက္ကိုသတ္ရာ၌ အသတ္ခံရသူ မေသ၍ ကမၼပထ ကံ မေျမာက္သျဖင့္ ငရဲ၌ မခံရသည့္တိုင္ေအာင္ေသေလာက္
သည့္လက္နက္ တမ်ိဳးမ်ိဳး ထိခိုက္ရွနာျခင္း-စေသာ ၀ဋ္ေၾကြးမ်ားလည္း ရွိတတ္ပါသည္၊ ယင္း၀ဋ္ေၾကြးအႏၲရာယ္မွ ကင္းလြတ္ရန္၊သို႔မဟုတ္ သက္သာရန္ ျမတ္စြာဘုရားထံ၌ ေပးဆပ္ရန္မလို၊ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈမ်ားကို အဆက္မျပတ္ ျပဳလုပ္ရန္သာ လိုပါသည္၊

အကုသိုလ္အႏၲရာယ္မ်ား ၾကားျဖတ္ မ၀င္ႏိုင္ရန္ သရဏဂံုသီလကို မပ်က္ေအာင္ က်ိဳးေပါက္ေျပာက္ က်ား မရွိေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ ထိန္းသိမ္းျခင္း၊အျမဲတမ္း ဘုရားရွိခိုး၍ ပရိတ္ေမတၱာ ဘာ၀နာတို႔ကို  ပြားမ်ား၍ေနျခင္း၊ သမထ  ၀ိပႆနာ တို႔ကို သင့္ေလ်ာ္သလို အားထုတ္ျခင္း၊ဒါနကုသိုလ္ကို သင့္ေလ်ာ္သလို ျပဳလုပ္ျခင္း၊ စသည္ျဖင့္ ကုသိုလ္တရားျဖင့္ ထံုမြမ္းႏိုင္ရန္၊ ကုသိုလ္ကံ ေစတနာ အားေသးမသြား ရန္ အေရးႀကီးပါသည္၊

အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ၀ဋ္ေၾကြးအႏၲရာယ္တို႔မွာ ကုသိုလ္ကံ အားနည္းအားေပ်ာ့ေနခ်ိန္တြင္၀င္ေရာက္တတ္ေသာ ေၾကာင့္
ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

 ေမး။   ။  စိတ္ လွ်င္ျမန္ပုံမ်ား

လူႏွစ္ေယာက္တို႔သည္ ဤလူ႔ျပည္က တျပိဳင္နက္ေသ၍ တစ္ေယာက္က ျဗဟၼာ့ျပည့္၌ ျဖစ္၍
တစ္ေယာက္က ဤလူ႔ျပည္၌ ျဖစ္ၾကရာ အဘယ္သူက အလ်င္ျဖစ္ႏိုင္( ေရာက္ႏိုင္ )ပါသနည္း။

ေျဖ။  ။ မည္သည့္ဘ၀၌ပင္ျဖစ္ေစ အဘိဓမၼာအရ စုတိစိတ္ ေနာင္-ပဋိသေႏၶစိတ္ ျဖစ္ရ၍ ျဗဟၼာ့ျပည္ႏွင့္ ဤလူ႔ျပည္ ႏွစ္ရပ္၌ တျပိဳင္နက္ပင္ ပဋိသေႏၶယူႏိုင္ ျဖစ္ႏိုင္ၾကပါသည္။

ရွင္းလင္းခ်က္။ ။ ဤအေၾကာင္းကို ထင္ရွားရန္ မိလိႏၵပဥႇာမွ ေလာကႏွစ္ခု ျဖစ္ရမႈ၌ တူမွ်ပံု ျပႆနာကို ေဖာ္ျပပါမည္။
မိလိႏၵမင္းသည္ -အရွင္ဘုရား နာဂေသန ဤလူ႔ျပည္၌ ေသလြန္၍ ျဗဟၼာ့ျပည္၌ ျဖစ္ေသာသူ၊ဤလူ႔ျပည္၌ ေသလြန္၍  ကသၼီရတိုင္း၌ ျဖစ္ေသာသူ ဤသူႏွစ္ဦးတို႔တြင္ အဘယ္သူက ၾကာျမင့္၍ အဘယ္သူက လ်င္ျမန္ပါသနည္း-ဟု ေမးေလွ်ာက္ေသာ္

မင္းျမတ္-ထိုသူႏွစ္ေယာက္တို႔သည္ တၿပိဳင္နက္တည္းပင္  ျဖစ္ပါ၏-ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

အရွင္ဘုရား၊ ဥပမာျပဳေတာ္မူပါဦးေလာ့
မင္းျမတ္၊ သင္သည္ အဘယ္ၿမိဳ႕ ၌ ေမြးဖြားပါသနည္း၊
အရွင္ဘုရား၊ ကလသိမည္ေသာ ရြာ၌ ေမြးဖြားပါသည္။

မင္းျမတ္၊ ယင္းကလသိရြာသည္ ဤသာဂလျမိဳ႔မွ အဘယ္မွ်ေလာက္ ေ၀းကြာပါသနည္း။
အရွင္ဘုရား၊ ယူဇနာအားျဖင့္ ႏွစ္ရာတိုင္တိုင္ ေ၀းကြာပါသည္။

မင္းျမတ္၊ ကသၼီရတိုင္းသည္ ဤသာဂလျပည္မွ အဘယ္မွ်ေလာက္ ေ၀းကြာပါသနည္း၊
အရွင္ဘုရား၊ တဆယ့္ႏွစ္ယူဇနာ ေ၀းကြာပါသည္။

မင္းျမတ္၊ တိုက္တြန္းပါ၏၊ သင္ မင္းျမတ္သည္ ကလသိရြာကို ႀကံ စည္ေအာက္ေမ့( စိတ္ကူးလိုက္ ) ပါေလာ့။
အရွင္ဘုရား၊ ၾကံစည္ေအာက္ေမ့စိတ္ကူးလို႔  ျပီးပါျပီဘုရား။

မင္းျမတ္၊ တိုက္တြန္းပါ၏၊ သင္မင္းျမတ္သည္ ကသၼီရတိုင္းကို ၾကံစည္ေအာက္ေမ့ပါေလာ။
အရွင္ဘုရား၊ ၾကံစည္ေအာက္ေမ့  ျပီးပါျပီဘုရား။

မင္းျမတ္၊ အဘယ္အရပ္ကို ၾကာျမင့္စြာ ႀကံ စည္ေအာက္ေမ့ရသနည္း။
အဘယ္အရပ္ကို လ်င္ျမန္စြာ ၾကံစည္ေအာက္ေမ့ရသနည္း။
အရွင္ဘုရား၊ အညီအမွ် အတူတူပင္ ၾကံစည္ေအာက္ေမ့ရပါသည္ဘုရား။

မင္းျမတ္၊ ဤအတူသာလွ်င္ ဤလူ႔ျပည္၌ ေသလြန္၍ ျဗဟၼာ့ျပည္၌ ျဖစ္ေသာသူ၊ ဤလူ႔ျပည္၌ ေသလြန္၍ ကသၼီရတိုင္း၌ ျဖစ္ေသာသူ၊ ဤသူႏွစ္ဦးတို႔သည္ တၿပိဳင္နက္ ပင္  (အတူတူပင္) ျဖစ္ၾကရပါကုန္၏-ဟု ေျဖေတာ္မူေလ၏။

ဤအေမးအေျဖ၌ မိလိႏၵမင္းက အခ်ိဳ႔လူမ်ား ယူဆသကဲ့သို႔ ေသသူ၏အသက္၀ိညာဥ္သည္ ဤဘ၀က ေသဆံုးျပီးလွ်င္ မိမိပဋိသေႏၶတြယ္ေနရမည့္ ဘ၀သို႔ ရွာေဖြ၍ သြားေနရသည္၊ ဘ၀တခုႏွင့္တခု အၾကား၌ ၀ိညာဥ္သည္ တြယ္စရာမရွိ၊ လြင့္ပါးသြားလာေနရေသးသည္ ဟု ယူဆ၍ ေမးျခင္းျဖစ္သည္။

အရွင္နာဂေသန-က အဘိဓမၼာအရ စုတိစိတ္ အဆံုးသတ္ခ်ဳပ္လွ်င္ ( ေသဆံုးလွ်င္) ထိုစုတိစိတ္၏ အျခားမဲ့ ( တခဏခ်င္း အခ်ိန္အတြင္း )၌သာလွ်င္ ပဋိသေႏၶစိတ္ ဆက္လက္ျဖစ္သည္။
မည္သည့္ဘ၀ မည္မွ်ေလာက္ ေ၀းသည့္ ဘံုသို႔ပင္ ျဖစ္ရမည္ ျဖစ္ေစ၊ သာဂလေနျပည္ေတာ္မွ ကလသိရြာကို စိတ္ကူး၍ ခ်က္ခ်င္းထင္ျမင္ရသလိုပင္စိတ္ျမန္သေလာက္ အျမန္ပင္  ျဖစ္ရေၾကာင္း ဥပမာျပ၍ ေျဖဆိုေတာ္မူေလသည္။

ဤအေမးအေျဖကို ေထာက္ဆ၍ ေသလြန္သူသည္ ဘ၀တခုသို႔ မေရာက္မီ ၾကားဘ၀တခု ( တေစၦ ၊ သရဲဘ၀၊ မွင္စာ၊ ၾကပ္၊ စုန္း၊ ကေ၀ စသည္ျဖင့္ ) ရွိေနေသးသည္၊ ခုႏွစ္ရက္ခန္႔ လြင့္ပါးေနရေသးသည္၊
အိမ္အနီးမွာပင္ ေစာင့္ဆိုင္းေနရေသးသည္၊ ထိုအခိုက္တြင္ တန္ခိုးရွင္တို႔ကဲ့သို႔ အရာခပ္သိမ္းကို ျမင္ႏိုင္သည္၊  မိမိအေလာင္းအနီး၌ ေဆြမ်ိဳးတို႔ ငိုေနသည္ကုိပင္ ေတြ႔ေနရသည္၊ ( ၇ ) ရက္ေက်ာ္လြန္မွ ရက္လည္ဆြမ္းသြတ္တရားနာၿပီး မွ ကြ်တ္လြတ္သြားသည္၊ ၿပီးမွ  လိုရာအရပ္သို႔ ခဏခ်င္းသြားေရာက္ ႏိုင္ သည္ဟူေသာ ၀ိညာဥ္၀ါဒ ရွိသူတို႔၏ အယူကို  လက္သင့္မခံပဲ ပယ္ေဖ်ာက္သင့္ပါသည္။.

 ေမး။         ။  ဘုရားကိုးဆူ ျဖစ္ေပၚလာပုံ

ဘုရားကိုးဆူ သမိုင္းေၾကာင္းႏွင့္ ဘုရားကိုးဆူ ေနရာခ်ထားပံု၊
ရြတ္ဖတ္မႈကို ရဟန္းေတာ္မ်ား မလုပ္ဘဲ လူမ်ားလုပ္ျခင္းႏွင့္ ေန႔မလုပ္ဘဲ ညလုပ္ရပံုမ်ား သိလိုပါသည္ဘုရား။
( ေထြးလင္းထြဋ္-အင္းစိန္ ) ( ထိုက္ထိုက္-တံတားဦး ) ( ၀င္းႏိုင္ဦး-သံကုန္း )

ေျဖ ။    ။ သကၠရာဇ္ ၉၂၀-ေက်ာ္ ဘုရင့္ေနာင္မင္းႀကီး လက္ထက္ ဇင္းမယ္ျပည္မွ နတ္ႀကီး ၉-ပါး ပူေဇာ္ပြဲကို ဘုရင့္ေနာင္မင္းတရားႀကီး သားေတာ္ ဇင္းမယ္စား ေနာ္ရထာေစာက သာသနာျပဳ ဆရာေတာ္မ်ားႏွင့္ တိုင္ပင္၍ ဓမၼပဒ၊ အာယု၀ၯန သတို႔သား ၀တၳဳအရ ဘုရားကိုးဆူ ပူေဇာ္မႈကို စီရင္ခဲ့သည္-ဟု သမိုင္းမ်ားက ဆိုပါသည္။

အလယ္ဗဟိုမွာ ျမတ္စြာဘုရား သီတင္းသံုး၍
လက္ယာဘက္ ေတာင္အရပ္မွ လက္ယာေတာ္ရံ အရွင္သာရိပုတၱရာ၊
လက္၀ဲဘက္ ေျမာက္အရပ္မွ လက္၀ဲေတာ္ရံ အရွင္မဟာေမာဂၢလႅာန္၊
အေရွ႔ေတာ္ အေရွ႔အရပ္မွ သက္ေတာ္အႀကီးဆံုး အရွင္ေကာ႑ည၊
ေနာက္ေတာ္ အေနာက္အရပ္မွ ေနာက္ေတာ္ပါ အလုပ္အေကၽြး အရွင္အာနႏၵာ၊
( ဤေလးပါးကို ေလာကုတၱရာနည္းအရ ေနရာခ်ထား၏ )

တနဂၤေႏြေထာင့္မွာ ျဂိဳဟ္သက္အငယ္ဆံုးျဖစ္၍ သက္ေတာ္အငယ္ဆံုး အရွင္ရာဟုလာ၊
အဂၤါေထာင့္ အရွင္သာရိပုတၱရာ အနီး၌ ၄င္း၏ညီအငယ္ အရွင္ေရ၀တ၊
စေနေထာင့္၌ စေနနံသည္ တရားသူႀကီးျဂိဳဟ္ျဖစ္၍ ၀ိနယဓရ အရွင္ဥပါလိ၊
ရာဟုေထာင့္၌ ပသု-ဟူေသာ ရာဟုျဂိဳဟ္၏ ပရိယာယ္အရ ( ပသု-ႏြားလားတို႔၏၊ ပတိ-အရွင္ျဖစ္ေသာ ) အရွင္ဂ၀ံပတိ၊
( ဤေလးပါးကို ေလာကီနည္းအရ ေနရာခ်ထား၏ )
ဤသို႔ ရဟႏၲာ ၈-ပါးကို ေနရာခ်ထားေပးသည္။

ဘုရားကိုးဆူ ပူေဇာ္ရာ၌ နံနက္ အရုဏ္တက္ခ်ိန္တြင္ ဆြမ္းကပ္လွဴရမည္ျဖစ္၍ ညပိုင္းတြင္ ျပင္ဆင္ပင့္ေဆာင္ထားရသည္၊
ဘုရားကိုးဆူ ဒါယကာက ဧည့္သည္မ်ားကို ညတြင္ဖိတ္ၾကားကာ ဘုရားဖူးေစသျဖင့္ ညမွာ က်င္းပသကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနသည္။ ထို႔ျပင္ ညပိုင္းတြင္ ဘုရားပင့္ျခင္း၊ ရြတ္ဆိုျခင္းတို႔မွာ လူတို႔အလုပ္ျဖစ္၍ ရဟန္းေတာ္မ်ားႏွင့္ မသက္ဆိုင္ဘဲလည္း ျဖစ္ေနေပသည္။

ဘုရားကိုးဆူ ပူေဇာ္မႈကို အိမ္ရွင္မ်ားက က်န္းမာ ခ်မ္းသာ အသက္ရွည္စြာႏွင့္ ေဘးအႏၲရာယ္ ကင္းကြာ၍က်က္သေရမဂၤလာ တိုးတက္ရန္ ျပဳလုပ္ေလ့ရွိၾကပါသည္၊ ထိုကိစၥအားေလ်ာ္စြာ အိမ္ရွင္တို႔ကိုယ္တိုင္ အိမ္၌ ဘုရားကိုးဆူ ပူေဇာ္ထားစဥ္ ဘုရားရွိခိုးျခင္း၊ ရြတ္ဆိုဆုေတာင္းျခင္း၊ ဆြမ္းေဘာဇဥ္ဆက္ကပ္ျခင္းတို႔ကိုဘိသိက္ဆရာကို လႊဲမထားဘဲ ကိုယ္တိုင္ျပဳလုပ္မွသာ ဘုရားကိုးဆူ ပူေဇာ္ပြဲဆုိသည္မွာ အဓိပၸါယ္ ျပည့္၀စရာ ရွိပါလိမ့္မည္။

ဘဒၵႏၲတိေလာကသာရ ( ရေ၀ထြန္း ) ဆရာေတာ္ေျဖၾကားသည္။

အစဲြေပ်ာက္ကင္းနည္း


ျပႆနာ = တပ္မက္ျခင္း ။

ေမးေလ်ွာက္သူ = ရဟန္းတစ္ပါး ။

အခါးတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ရဟန္းတို႔အား အတၱစဲြ မထားၾကဖို႔ တပ္ျခင္းကင္းေၾကာင္း တရားကို ေဖာင္ကို ဥပမာတင္စား၍ ေဟာၾကားေတာ္မူ၏ ။

လူတစ္ေယာက္သည္ ခရီးသြားေလ၏ ။လမ္း၌ ျမစ္ႀကီးတစ္ခုခံေန၍ ခက္ေနသည္ ။ ထိုအခါ ထိုသူသည္ တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ ေရာက္ရွိေရးအတြက္ ေဖာင္တစ္ခုကို ဖဲြ႕၍ကူး၏ ။ ကမ္းတစ္ဖက္သို႔ေရာက္သြားေလၿပီ ။

တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ေရာက္သြားေလေသာအခါ " ဤေဖာင္သည္ ငါ့အား ေက်းဇူးမ်ားလွေပသည္ " ဟူ၍ ထိုသူသည္ ေဖာင္ကို ေခါင္းေပၚတင္၍ ႐ြက္ထားခဲ့ေသာ္ ေဖာင္၌ ျပဳဖြယ္ကိစၥကို ျပဳမည္မမည္ ။ ထိုေဖာင္ကို ကုန္းေပၚ၌ ဆယ္တင္ထားခဲ့ျခင္း ၊ သို႔မဟုတ္ ေရ၌ေမ်ွာျခင္းျပဳလုပ္ေသာ္သာ ျပဳသင့္ေသာကိစၥကို ျပဳသည္မည္၏ဟု ေဟာေတာ္မူၿပီးလ်ွင္ -

အို - ရဟန္းတို႔ ၊ ဤအတူပင္ ငါသည္ ေဖာင္ဥပမာကို ေဟာေတာ္မူ၏ ။ ထြက္ေျမာက္ဖို႔သာျဖစ္သည္ ။ စြဲယူဖို႔မဟုတ္ ။ ရဟန္းတို႔ ၊ ေဖာင္ ဥပမာကိုသိရေသာ သင္တို႔သည္ တရားတို႔ကိုပင္ စြန္႔ပယ္ၾကရကုန္မည္ ၊ မတရားကိုကား ဆိုဖြယ္မရွိကုန္ ။

အို - ရဟန္းတို႔ ၊ သူေတာ္ေကာင္းတို႔၏ တရား၌ ဆံုးမယဥ္ေက်းၿပီးေသာ ငါ၏တပည့္သားေတာ္သည္ကား ရုပ္ ၊ နာမ္ ၊ ဝတၳဳအစုစုတို႔ကို " ငါ့ဟာ ၊ ငါ ၊ ငါ့ကိုယ္ဟု အတၱစဲြမ်ားျဖင့္ မၾကည့္္ရႈ ၊ ငါ့ဟာ မဟုတ္ ၊ ငါမဟုတ္ ၊ ငါ့ကိုယ္မဟုတ္ " ဤသို႔ရႈၾကည့္ဆင္ျခင္လ်က္ တစ္စံုတစ္ရာကိုမ်ွ မတပ္မက္ေခ် ။ မစဲြလန္းေခ် ။

ဤသို႔ ေဟာေတာ္မူေလရာ တရားနာေနေသာ ရဟန္းတစ္ပါးက ဤသို႔ေမးေလ်ွာက္ေလ၏ ။

ေမး ။ ။ ျမတ္စြာဘုရား ၊ အျပင္ပ၌ တစ္စံုတစ္ရာ မရွိခဲ့ပါေသာ္ တပ္မက္ျခင္း ျဖစ္ရာပါသေလာ ။

ေျဖ ။ ။ ျဖစ္ရာ၏ ရဟန္း ။ အို - ရဟန္း ၊ ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕သူက " ငါ့မွာ ျဖစ္ၿပီးေသာ အရာသည္ မရွိခဲ့ ၊ ငါ့မွာ ျဖစ္ေပၚမည့္အရာကို မရခဲ့ " ဟု တပ္မက္ျခင္း ျဖစ္၏ ။ ၎အတြက္ ထိုသူသည္ စိုးရိမ္၏ ။ ငိုေႂကြး၏ ။ ရင္ခတ္လက္တီး ျမည္တမ္း၏ ။ ေတြေဝမိန္းေမာ၏ ။ ဤသို႔အားျဖင့္ အျပင္ပန္း တစ္စံုတစ္ရာမရွိဘဲ တပ္မက္ျခင္းျဖစ္၏ ။

ေမး ။ ။ အရွင္ဘုရား ၊ အျပင္ပ၌ တစ္စံုတစ္ရာ မရွိခဲ့ပါေသာ္ မတပ္မမက္ ျဖစ္ရာပါသေလာ ။

ေျဖ ။ ။ ျဖစ္ရာ၏ ရဟန္း ။ အို - ရဟန္း ၊ အခ်ိဳ႕က ငါ့မွာျဖစ္ၿပီးရာသည္ မရွိခဲ့ ၊ ျဖစ္ရမည့္အရာကို မရခဲ့ဟု တပ္မက္ျခင္းမျဖစ္ခဲ့ပါေခ် ။ ၎သည္ မစိုးရိမ္ ၊ မပူပန္ ၊ မငိုေႂကြး ၊ ရင္ခတ္လက္တီး မျမည္တမ္း ၊ မမိန္းေမာေခ် ။ ဤသို႔ မတပ္မမက္ျခင္းျဖစ္ရာ၏ ။

ေမး ။ ။ အရွင္ဘုရား ၊ အတြင္း၌ တစ္စံုတစ္ရာမရွိခဲ့ေသာ္ မတပ္မက္ျခင္း ျဖစ္ရာပါသေလာ ။

ေျဖ ။ ။ ျဖစ္ရာ၏ ရဟန္း ၊ အို - ရဟန္း ၊ အခ်ိဳ႕က ဤသည္ပင္ ေလာက ၊ ဤသည္ပင္ ကိုယ္ ၊ ုပုဂၢိဳလ္ ၊ သူ ၊ ငါ ၊ မိန္းမ ၊ ေယာက်္ား ၊ ၎သည္ ခံစားအပ္ရာတည္း ။ စဲြၿမဲ၏ ။ ေျပာင္းလဲြမရွိ ။ တည္တံ့၏ ၊ မပ်က္စီး ၊ ၿမဲသကဲ့သို႔ တည္ေန၏ ။ ဤသို႔ အယူအစဲြရွိ၏ ။ ၎သည္ အားလံုးေသာ အယူစဲြ၏ျဖစ္ပြားရာတည္ရာ ထႂကြျခင္း ၊ စဲြယူျခင္း ၊ ကိန္းေနျခင္းတို႔ကို ပယ္ေဖ်ာက္ၾကရန္အလို႔ငွာလည္းေကာင္း ၊ တပ္မက္ျခင္း ကုန္ခမ္းေရးအလို႔ငွာလည္ေကာင္း ၊ တပ္စြန္းကင္းရန္အလို႔ငွာလည္္းေကာင္း ၊ လက္စသတ္ခ်ဳပ္ၿငိမ္းရန္အလို႔ငွာလည္းေကာင္း ၊ ေသာကမီးေအးရန္အလို႔ငွာလည္းေကာင္း ဘုရားက ျဖစ္ေစ ၊ ဘုရား၏ တပည့္ကျဖစ္ေစ ေဟာၫႊန္သည္ကို ၾကားသိရေသာ္ -

အို - ျပတ္ရဦးမည္တကား ၊ ပ်က္ရဦးမည္တကား ၊ မျဖစ္ပြားရေတာ့အံ့တကားဟု စိတ္၌ ျဖစ္ေပၚေလသည္ ။ ၎သည္ စိုးရိမ္ပူေဆြး ငိုေႂကြးျမည္တမ္း၏ ။ ေတြေဝမိန္းေမာ၏ ။ ဤသို႔အတြင္း၌ တစ္စံုတစ္ရာမရွိေသာ္ မရွိဘဲလ်က္ပင္ တပ္မက္ျခင္းျဖစ္၏ ။

ေမး ။ ။ ျမတ္စြာဘုရား ၊ အတြင္း၌ တစ္စံုတစ္ရာ မရွိခဲ့ေသာ္ မတပ္မမက္ ျဖစ္ရာပါသေလာ ။

ေျဖ ။ ။ ျဖစ္ရာ၏ ရဟန္း ။ အို - ရဟန္း ၊ အခ်ိဳ႕က ဤသည္ကား ေလာက ၊ ဤသည္ကား ကိုယ္ ၊ ပုဂၢိဳလ္ ၊ သူ ၊ ငါ ၊ မိန္းမ ၊ ေယာက်္ားဟု မစဲြ ၊ ခံစားအပ္ရာ ျဖစ္၏ ။ ၿမဲစဲြ၏ စသည္ မစဲြ ။ ဘုရားျဖစ္ေစ ၊ ဘုရားတပည့္ျဖစ္ေစ ၊ ဤေလာက ဆင္းရဲကုန္ဆံုးေရး ၊ ေသာကမီးၿငိမ္းေရး တရားေဟာၾကားသည္ကို ၾကားသိရေသာ္ ျပတ္ရေတာ့မည္ ၊ ပ်က္ရေတာ့မည္ စသည္စသည္ အယူ အစဲြ မရွိ ။ ၎သည္ စိးရိမ္ ပူေဆြး ငိုေႂကြးျမည္တမ္း ေတြေဝမိန္းေမာျခင္း မျဖစ္ ။

ဤသို႔အတြင္း၌ တစ္စံုတစ္ရာမရွိေသာ္ တပ္မက္ျခင္းျဖစ္ရာ၏ဟု ေဟာေတာ္မူသည္ကို ထိုထိုရဟန္းသည္ ႏွစ္သိမ့္ေလ၏ ။

( မဇၩိမနိကာယ္ ၊ မူလပဏၰာသ ၊ ကလႅဴပမသုတၱန္မွ )

BTNR မွ ဆရာဒဂုန္ ဦးစန္းေငြ၏ ဗုဒၶကိုယ္တိုင္ ေျဖၾကားခဲ့ရေသာ ေမးခြန္းႏွင့္ ျပႆနာမ်ား စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပူေဇာ္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

World Of Wisdom

ဘုရား ၊ ရဟႏၲာႏွင့္ ငါဟူေသာ ေဝါဟာရ


ျပႆနာ = ဘုရား ၊ ရဟႏၲာ၌ အတၱစဲြ ရွိသေလာ

ေမးေလ်ွာက္သူ= ေတာစိုးနတ္သားတစ္ဦး

တစ္ဦးေသာ နတ္သားသည္ တစ္ခုေသာ ေတာအုပ္ႀကီး၌ ေန၏ ။ သူေနေသာ ေတာအုပ္ထဲသို႔ ရဟႏၲာႀကီးမ်ား လာေရာက္ေနထိုင္ၾကေလရာ ထိုနတ္သားသည္ ရဟႏၲာႀကီးမ်ား အခ်င္းခ်င္းေျပာၾကေသာ စကားမ်ားကို ၾကားေနရ၏ ။

ထိုအခါ ယင္းရဟႏၲာႀကီးမ်ား ေျပာစကားကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ထိုနတ္သားသည္ ရဟႏၲာႀကီးမ်ားအေပၚတြင္ ယံုမွားသံသယျဖစ္လာသည္ ။

ရဟႏၲာႀကီးမ်ား ေျပာဆိုၾကသည့္ စကားမ်ားကား ၊ " ငါစားသည္ ၊ ငါေသာက္သည္ ၊ ငါအိပ္သည္ ၊ ငါ့ပစၥည္း ၊ ငါ့ဟာ ၊ ငါ့သပိတ္ ၊ ငါ့သကၤန္း " ဤသို႔ စသည္ျဖင့္ အတၱစဲြ ငါ ၊ ငါ ဟူေသာ စကားမ်ားျဖစ္သတည္း ။ ထိုစကားကို အေၾကာင္းျပဳ၍ နတ္သားသည္ ေတြးမိလာ၏ ။ " အစက ဤကိုယ္ေတာ္ႀကီးမ်ားကို ရဟႏၲာဟု ငါမွတ္ထင္ခဲ့သည္ ။ ရဟႏၲာတို႔မည္သည္ ငါ ၊ ငါဟူ၍ အတၱစဲြႏွင့္စပ္ေသာစကား ၊ အတၱစဲြမကင္းေသာ စကားကို ဆိုၾက ၊ ေျပာၾကရာသေလာ ၊ မဆိုမေျပာရာသေလာ " ဟု သို႔ေလာ သို႔ေလာ ေတြးေတာ ဒြိဟ သံသယ ျဖစ္လာသည္ ။

တစ္ေန႔သ၌ ထိိုနတ္သားသည္ မိမိ၏ ယံုမွားေသာ သံသယ ကင္းပျခင္းငွာ ဘုရားအထံေတာ္သို႔ ခ်ည္းကပ္ၿပီး ထိုျပႆနာရပ္ကို တင္ျပေလ်ွာက္ထားကာ ေမးျမန္းျခင္းျပဳေလ၏ ။

ေမး ။ ။ လူ ၊ နတ္ ၊ ျဗဟၼာတို႔၏ ဆရာျဖစ္ေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား ၊ အၾကင္ရဟန္းသည္ ရဟႏၲာဆိုပါက ၊ ရဟန္းကိစၥၿပီးစီးေသာ ပုဂၢိဳလ္မွန္ပါက ၊ အာသေဝါကုန္ခန္းၿပီး ျဖစ္ပါက ၊ တစ္ဖန္ ပဋိသေႏၶေနရျခင္း မရွိေသာ ေနာက္ဆံုး ခႏၶာဝန္အတၱေဘာရွိသည္ဆိုပါက ထိုရဟန္းသည္ " အဟံ ဝဒါမိ = ငါေျပာသည္ ဟူ၍လည္းေကာင္း ၊ အဟံ ပိဝါမိ = ငါေသာက္၏ ဟူ၍လည္းေကာင္း ၊ မမစီဝရံ = ငါ့သကၤန္းဟူ၍ လည္းေကာင္း " အတၱစဲြ ငါဟူေသာစကားကုိ ဆိုရာပါသေလာ ။

ေျဖ ။ ။ အခ်င္း ဒါယကာနတ္သား ၊ မွတ္သားနာယူေလာ့ ။ အၾကင္ရဟန္းသည္ ကုန္ၿပီးေသာ အာသေဝါတရား ေလးပါးလည္းရွိ၏ ။ ၿပီးၿပီးေသာ ရဟန္းကိစၥ ၁၆ - ပါးလည္း ရွိ၏ ။ ေနာက္ထပ္တစ္ဖန္ ပဋိသေႏၲေနျခင္းမရွိေသာ ေနာက္ဆံုး ခႏၶာဝန္ကိုလည္း ေဆာင္၏ ။ ထိုရဟန္းသည္ အဟံ ဝဒါမိတိပိ = ငါေျပာသည္ ၊ ငါဆိုသည္ဟူ၍လည္းေကာင္း ၊ မမံ=ငါ့ကို ၊ ပေရ= တစ္ပါးေသာသူတို႔က ၊ ဝဒႏၲိ တိပိ = ေျပာကုန္သည္ ၊ ဆိုကုန္သည္ဟူ၍လည္ေကာင္း ေျပာဆိုေပရာသည္ ။ ခႏၶာေလာက၌ လိမၼာေသာရဟန္းကား လူ႔ေဝါဟာရ ၊ လူ႔ အသံုးႏႈန္းကို သိေတာ္မူ၏ ။ သိေသာေၾကာင့္ ေလာက ေဝါဟာရမ်ွျဖင့္ ဆိုရာသည္ ၊ ဆိုႏိုင္ေပသည္ ၊ ဆိုေကာင္းသည္ မွတ္ရာ၏ ။

အခ်င္း ဒါယကာနတ္သား ၊ ငါ ထင္ရွားစြာဆိုဦးအံ့ ။ ခႏၶာငါးပါးတို႔သည္ သြားကုန္၏ ၊ စားကုန္၏ ၊ ရပ္ကုန္၏ ၊ ေနကုန္၏ ။ ခႏၶာငါးပါးတို႔သည္ အိပ္ကုန္၏ ၊ ေသာက္ကုန္၏ ဆိုခဲ့ေသာ္လည္းေကာင္း ၊ ဤသကၤန္းကား ခႏၶားငါးပါး၏ သကၤန္းတည္း ။ သပိ္တ္ကား ခႏၶာငါးပါး၏ သပိတ္တည္းဟု ဤသို႔ေသာ ေဝါဟာရျဖင့္ ဆိုျခင္း ၊ ေျပာျခင္း ၊ သံုးႏႈန္းျခင္း ျပဳခဲ့သည္ရွိေသာ္ လည္းေကာင္း ၊ ေလာက ေဝါဟာရအစဥ္အလာ ေျပာရိုး ၊ ဆိုးရိုး ၊ လူ႔ အသံုးအႏႈန္း ပ်က္ေလ၏ ။

အခ်င္း ဒါယကာနတ္သား ၊ ယင္းသို႔ ခႏၶာငါးပါး သြားသည္ ၊ ခႏၶာငါးပါး စားသည္ စသည္ျဖင့္ မဆိုဘဲ လူ႔ ေဝါဟာရ ၊ လူ႔ အသံုးအႏႈန္းျဖင့္သာလ်ွင္ (လူ႔ေဝါဟာရႏွင့္ မဆန္႔က်င္ေသာ စကားျဖင့္) ရဟႏၲာပုဂၢိဳလ္သည္ ဆိုေပရာ၏ ။ ေလာကေဝါဟာရ လူ႔အသံုးအႏႈန္း မပ်က္ေစျခင္းငွာ ၊ နားလည္ေစျခင္းငွာ ငါသြားသည္ ၊ ငါစားသည္ ၊ ငါ့သကၤန္းဟူ၍ ဘုရားပေစၥကဗုဒၶာတို႔သည္လည္း ဆိုကုန္၏ ။ ရဟႏၲာတို႔သည္လည္း ဆိုေပကုန္၏ ။ အတၱစဲြဟူ၍ ဆိုသည္မဟုတ္ ။

( သဂါထာဝဂၢ သံယုတ္ပါဠိေတာ္ႏွင့္ ၎အ႒ကထာ )

BTNR မွ ဆရာ ဒဂုန္ဦးစန္းေငြ၏ ဗုဒၶကိုယ္တိုင္ေျဖၾကားခဲ့ရေသာ ေမးခြန္းႏွင့္ျပႆနာမ်ား စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပူေဇာ္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္ ။

World Of Wisdom

ဘယ္လမ္းက သြားေနသလဲ



ျမတ္စြာဘုရားက ဘယ္လို ဥပမာေပးလဲဆိုေတာ့

ေတာင္ထိပ္က မ်က္စိအျမင္နဲ ့ျပည့္စံုတဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာတဲ့

ဟိုးအေ၀းကရွိတဲ့ သဲကႏၱာရၾကီးထဲကို လွမ္းျပီးၾကည့္လို္က္တယ္။

ၾကည့္ေတာ့ အေပၚကလဲ ေနကပူလိုက္တာ ေအာက္က သဲေတြကလဲ

ပူက်က္ျပီးေတာ့ ေလာင္ကြ်မ္းေနတဲ့ ဒီခရီးကို ၾကည့္ေနတုန္းမွာပဲ

လူတစ္ေယာက္ ခရီးသြားေနတယ္ ၊ အဲဒီကႏၱာရၾကီးထဲမွာ

သူက ဖိနပ္မပါ အေပၚက အေဆာင္းမပါ သြားေနတာ။

အဲဒါကို အျမင့္ကေန ၾကည့္တဲ့သူက ျမင္တယ္။

ဒီလူ ဘယ္သြားေနတာလဲလို ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့

ဒီလူဟာ မီးက်ီးတြင္းၾကီးရွိတဲ့ဆီ ဦးတည္ျပီး သြားေနတာတဲ့။

အဲေတာ့ အေပၚကလူက ဒီလူ လမ္းေၾကာင္းမေျပာင္းရင္ေတာ့ေ

ေသခ်ာေပါက္ မီးက်ီးတြင္းထဲ က်ေတာ့မွာပဲ ၊ သူက

အျမင့္ကဆိုေတာ့ ျမင္တယ္၊ ေအာက္ကေန သြားေနတဲ့လူကေတာ့

ေရွ ့ကေန အေ၀းၾကီးကို မျမင္ႏိုင္ဘူးေလ။

အဲဒါ အေပၚကလူက လမ္းေၾကာင္းမေျပာင္းရင္ေတာ့

ေသခ်ာေပါက္က်ေတာ့မွာပဲ ။ အဲဒီလိုၾကည့္ေနတုန္း

ဟိုလူကလည္း လမ္းေၾကာင္းမေျပာင္းဘူး။

အဲေတာ့ လမ္းလည္းဆံုးေရာ မီးက်ီးတြင္းထဲက်သြားတယ္။

အဲဒီလူ ပူပူေလာင္ေလာင္နဲ ့ဒုကၡေရာက္ေနတာကို အေပၚကလူက ျမင္တယ္။

ဘာေျပာတာလဲဆိုေတာ့ ေဟာဒီ ၃၁ ဘံုဆိုတဲ့

အထက္ကပူ ေအာက္ကပူေနတဲ့ ဒီကႏၱာရ ခရီးလမ္းၾကမ္းၾကီးထဲမွာ

တခ်ိဳ ့ေသာ သတၱ၀ါေတြသည္ ငရဲေရာက္ရာ ေရာက္ေၾကာင္း

အလုပ္ေတြကို လုပ္ရင္း မီးက်ီးတြင္းရွိတဲ့ဆီကို ဦးတည္ျပီး

တစ္လွမ္းခ်င္းလွမ္းေနတယ္ တဲ့။ ရွိတယ္ေနာ္ ေလာကမွာ

တခ်ိဳ ့လုပ္ေန ေျပာေန ၾကံေနၾကတာေတြဟာ ငရဲကိုေရာက္ေၾကာင္း

အလုပ္ေတြလုပ္ေနတယ္။ မီးက်ီးတြင္းဆီဦးတည္ျပီးသြားေနတဲ့သူဟာ

လမ္းေၾကာင္းမေျပာင္းရင္ မီးက်ီးတြင္းထဲ က်ေတာ့မယ္။

ဒါေၾကာင့္ ငရဲလမ္းဆိုတာကိုလဲ ျမတ္စြာဘုရားသိတယ္။

လာျပန္ျပီ ေနာက္တစ္ေယာက္ ၊ အျမင့္ကလူက ျမင္တယ္တဲ့။

ဘယ္ကို ဦးတည္ေနတာလဲ ဒီခရီးသည္ကဆိုေတာ့

မစင္တြင္းၾကီးဆီကို ဦးတည္ေနတယ္တဲ့။ ဒီလူလမ္းေၾကာင္း

မေျပာင္းဘူး၊ ခဏေနေတာ့ မစင္တြင္းၾကီးထဲ က်သြားတယ္တဲ့။

အဲဒီလိုပဲ ၃၁ ဘံုထဲမွာ တခ်ိဳ ့ေသာ သတၱ၀ါေတြဟာ

တိရစၦာန္ျဖစ္ေၾကာင္းကံေတြကို လုပ္ျပီးေတာ့ ခရီးသြားေနတယ္။

သခ်ိၤဳင္းကုန္းသြားတာကို ရုိးရုိးမသြားဘူး၊ တိရစၦာန္ျဖစ္ေၾကာင္း

အလုပ္ေတြကို လုပ္ရင္းနဲ ့သြားေနတာ။ အဲဒါလမ္းေၾကာင္းက

မေျပာင္းဘူးဆိုေတာ့ တိရစၦာန္ပဲ ျဖစ္သြားတယ္တဲ့။

ဒါေၾကာင့္ တိရစၦာန္ျဖစ္ရတယ္ဆိုတာ မစင္တြင္းထဲကို

က်ရတာနဲ ့တူတယ္။ တိရစၦာန္ေတြရဲ ့ဘ၀မွာ သန္ ့ရွင္းတယ္၊

စင္ၾကယ္တယ္၊ ျမင့္ျမတ္တယ္ဆိုတာ မရွိသေလာက္ရွားတယ္။

အခ်င္းခ်င္းႏိုင္ရာစား ႏိုင္ရာႏွိပ္စက္ ဘာဥပေဒမွ မရွိဘူးေနာ္။

ဒါေၾကာင့္ တိရစၦာန္တို ့ရဲ ့ဘံုဘ၀ကို ျမတ္စြာဘုရားက

မစင္တြင္းၾကီးနဲ ့ဥပမာေပးတယ္။ အဲဒီတိရစၦာန္ျဖစ္ေၾကာင္းလမ္းကိုလည္း

ျမတ္စြာဘုရားသိတယ္။

လာျပန္ျပီ ေနာက္တစ္ေယာက္ ဒီလူကေတာ့ ဘယ္ကိုဦးတည္ေနလဲဆိုေတာ့

အထက္ပူ ေအာက္ပူလမ္းက လာတဲ့သူက ဘယ္ကို ဦးတည္ေနလဲဆိုေတာ့

သစ္ရြက္က်ဲတဲ ့အရိပ္နည္းတဲ့ သစ္ပင္အို သစ္ပင္ေျခာက္ဆီကို ဦးတည္ေနတယ္တဲ့။

အဲဒါ အဲဒီေအာက္ သူေရာက္သြားတာပဲ။ ေမာေမာပန္းပန္းနဲ ့လာတယ္၊

အေမာမေျပဘူး။ သစ္ပင္က စိုစိုေျပေျပမွ မဟုတ္ဘဲကို။ သစ္ပင္ေျခာက္ၾကီးျဖစ္ေနတာကို၊

အဲသလိုပဲတဲ့ တခ်ိဳ ့သတၱ၀ါေတြ သြားေတာ့သြားေနတာပဲ၊ ျပိတၱာဘံုဘ၀ ဘံုဌာနကို

ေရာက္ဖို ့အလုပ္လုပ္ရင္းနဲ ့သြားေနတာ။ အဲဒါငတ္ရင္းနဲ ့အဆာမေျပရင္းနဲ ့

ပူေနရမယ့္ဘ၀မ်ိဳး။ ဒါေၾကာင့္ ျပိတၱာဘ၀ကို သစ္ပင္အိုလို ့ဥပမာေပးတယ္။

ဘာမွ မွီခိုစရာ အရိပ္ခိုစရာ မရွိဘူးတဲ့ ။ အဲဒီလမ္းကိုလည္း ျမတ္စြာဘုရားသိတယ္။

လာျပန္ျပီေနာက္တစ္ေယာက္၊ ဘယ္ကို ဦးတည္ေနသလဲ။

အရိပ္အာ၀ါသနဲ ့ျပည့္စံုတဲ့ သစ္ပင္ပ်ိဳဆီကို ဦးတည္ေနတယ္။

တခ်ိဳ ့သတၱ၀ါေတြဟာ လူျဖစ္ေစတတ္တဲ့ ကံေတြကို ျပဳရင္းနဲ ့ေသရြာသြားတာ။

သစ္ပင္ပ်ိဳဆိုေတာ့ အရိပ္အာ၀ါသနဲ ့ျပည့္စံုတယ္၊ သို ့ေသာ္လည္း

ေနပူထဲကလာတဲ့သူအတြက္ ေရေသာက္ရမွ ေရခ်ိဳးရမွသာ အဆင္ေျပမယ္မလား။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ျပႆာဒ္ေဆာင္ရွိရာဆီ ဦးတည္ေနတယ္။

သူကေတာ့ သစ္ပင္ပ်ိဳထက္ ပိုျပီး အရိပ္အာ၀ါသနဲ ့ျပည့္စံုတာေပါ့။

အဲဒါဘာေျပာတာလဲဆိုေတာ့ တခ်ိဳ ့သတၱ၀ါေတြဟာ နတ္ျပည္ေရာက္ေၾကာင္း ေကာင္းမႈေတြကို ျပဳရင္း

ေသရြာသြားေနတယ္တဲ့။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ အဲဒီ (၅) ခုကို ဘယ္ဟာမွ ဦးမတည္ဘူး။

သူဘယ္ကို ဦးတည္ေနသလဲဆိုေတာ့ ၾကာမ်ိဳးငါးပါးနဲ ့ျပည့္စံုတဲ့

ေရၾကည္ ေရေအး ေရခ်ိဳ နဲ ့ျပည့္စံုတဲ့ မဂၤလာနဲ ့ျပည့္စံုတဲ့ ေရကန္ၾကီးဆီကို

ဦးတည္ေနတယ္တဲ့။

အေပၚကေနပူတယ္၊ ေအာက္က သဲပူတယ္၊ ေရကလည္း ငတ္လွျပီ၊

အာေခါင္ေတြလည္း ေျခာက္လွျပီ။ လူကလည္း ေရခ်ိဳးခ်င္လွျပီ။

အဲဒီေရကန္ထဲလည္း ေရာက္ေရာ ေရကို အားရွိပါးရွိေသာက္မယ္။

အားပါးတရေသာက္မယ္၊ ျပီးရင္ စိမ္ျပီးေတာ့ခ်ိဳးမယ္။

အခုက်မွပဲ အဆာေျပေတာ့တယ္။ အခုက်မွပဲ အပူအအိုက္ေျပေတာ့တယ္

ဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္သည္ ေရကန္ေတြ ့တဲ့သူမွသာလွ်င္ ျဖစ္ႏိုင္မယ္မလား။

အဲဒါ ဘာေျပာတာလဲဆိုေတာ့ ဂတိ၀ိမုတၱလို ့ေခၚတဲ့ နိဗၺာန္ကို ေျပာတာ။

အဲဒီ နိဗၺာန္ကို ဘယ္လမ္းကေလွ်ာက္ရမလဲ ဆိုတာလဲ ျမတ္စြာဘုရားသိတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားက လမ္းသိသူ လို ့သူ ့ကိုယ္သုူ၀န္ခံထားတာေနာ္။

( သစၥာေရႊစည္ ဆရာေတာ္ )

Credit To : အႏိႈင္းမဲ့စာတိုေပစမ်ား

သခၤ်ဳိင္းႏွင္ ့တူေသာ ပုဂၢိဳလ္ အျပစ္ ၅-မ်ိဳး


ရဟန္းတုိ႔ ! သခၤ်ဳိင္း အျပစ္ ၅-မ်ိဳးဟူသည္မွာ - 

၁။ မစင္ၾကယ္။

၂။ မေကာင္းေသာ အနံ႕ရွိသည္။

၃။ ေဘးဘ်မး္ ရွိသည္။

၄။ သရဲ သဘက္တုိ႔ ေနရာျဖစ္သည္။

၅။ လူေပါင္းမ်ားစြာ၏ ငိုေၾကြးရာျဖစ္သည္။

ဤအတူသာလွ်င္ - သခၤ်ဳိင္းႏွင္ ့တူေသာ ပုဂၢိဳလ္ အျပစ္ ၅-မ်ိဳးဟူသည္မွာ -

သခၤ်ဳိင္ႏွင့္ တူေသာ ပုဂၢိဳလ္အတြက္

၁။ မစင္ၾကယ္ ဟူသည္မွာ -

ကာယကံ, ၀စီကံ, မေနာကံ မစင္ၾကယ္ျခင္းပင္တည္း။

၂။ မေကာင္းေသာ အနံ႕ရွိသည္ ဟူသည္မွာ -

သူ၏ မေကာင္းသတင္း ထြက္ျခင္းပင္တည္း။

၃။ ေဘးဘ်မ္းရွိသည္ ဟူသည္မွာ -

သီလကို ခ်စ္ခင္ ျမတ္ႏုိးၾကသည့္ သီတင္သံုးေဖာ္တုိ႔က ေ၀းစြာ   ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္းပင္တည္း။

၄။ သရဲ သဘက္တုိ႔ ေနရာျဖစ္သည္ ဟူသည္မွာ -

ကာယ, ၀စီ, မေနာကံ မစင္ၾကယ္သူ၏ သေဘာတူ ပုဂၢိဳလ္တုိ႔ႏွင့္ အတူ ေနျခင္းပင္တည္း။

၅။ လူေပါင္းမ်ားစြာ၏ ငိုေၾကြးရာျဖစ္သည္ ဟူသည္မွာ -

"ငါတုိ႔ သူႏွင့္ အတူ ေနရျခင္းသည္ စိတ္ဆင္းရဲဖုိ႔ ေကာင္းသည္" ဟု သီလခ်စ္ျမတ္ႏုိးသူတုိ႔က ထုိမစင္ၾကယ္သူကို ရူတ္ခ်ျခင္း ပင္တည္း။

ေဆာင္ - မစင္ၾကယ္ေတာင္း၊ မေကာင္းနံ႕ထြက္၊ သဘက္ေနရာ၊ ေဘးမ်ားစြာရွိ၊ ငိုသည့္ ေနရာ၊ ဤငါးျဖာ မွန္စြာ သခၤ်ဳိင္းအျပစ္မ်ား။

( သိ၀ထိကသုတ္ )

.............................

 

Blogger news

Blogroll

About